Promete kurnazlık edip et yerine kemikleri servis edince Zeus’a, büyük bir öfkenin muhatabı oldu. Ona kızan Zeus insanlardan ateşi ve buğdayı aldı. Ateşe ihtiyaç duyan ve onsuz yaşamanın güçlüğü içindeki insanoğluna bu sorunu yaşatan Promete her zamanki atılganlığı ve gözü pekliğiyle yardıma koştu. Eline bastonunu alıp gariban kılığında Zeus’un yanına gidip o uyurken bastonunun ucundaki narteks bitkisinin içine saklayıp ateş tohumun yer yüzüne indi. İnsanlar ateşe kavuştu ama promete tahmin edemeyeceği kadar ağır bir cezayla karşı karşıya kalacaktı. Zeus onu Kafkas dağlarının doruklarında soğuk kayalara zincirletti. Bu da yetmezmiş gibi her gün bir kartal onun etini, ciğerini yiyiyor ona tahammül edilemez acılar veriyordu. Bir tanrı olan Promete’nin yaraları ertesi güne kadar iyileşince o keskin gagalı vahşi hayvan yeniden ziyaretine geliyordu. Ölümsüzlük böyle zamanlarda büyük bir cezaya dönüşüyordu. Promete de binlerce yıl bu işkenceyi onurluca kendini kurtarana değin çekecektir.
PROMETE-DİYALOG
Promete, “Kayalara dayanmış sırtım ve gün boyu böğrümü yiyen keskin gagalı kartal, elbette acı çektiriyor bana. Kim böyle bir durumda gülümseme deliliğini gösterebilir, aklı hâlâ başındayken. Acı etimin derinlerine işliyor. Haykırırken neden ölümsüz olduğumu düşünüyorum. Biliyorum bu merhametsiz Zeus bırakmaz beni, çığlıklarımdan büyük haz aldığını, o dağın başındaki altın tahtından güldüğünü biliyorum. O, tanrıların yüz karası, gücü kadar korkusu da sarsıyor onu. Bilmiyorum ki bu hırsı onu babasının kaderine uğratacak, o çok sevdiği hükümdarlığı elinden alınacak. Korksun ulu Zeus benden, biliyorum kim onu devirecek. (…) hey sen de kimsin, buraya nasıl geldin söyle.
Preomete’nin huzuruna çıkan, yeryüzünden bu doruklara tırmanan bir insandı… derin bir soluk alıp, “Benim, senin uğrunda vurulduğun… yani insan. Sana hürriyeti getirmek isterdim ama ben bir hiçim siz tanrıların yanında, şu seni saran zincirin bir halkasını koparmaya değil ben, tüm insanlar birleşse gücü yetmez. Ama yine de geldim. Kollarımla değil sözümle geldim sana.”
Adam sözünü bitirince Promete uzun süren yalnızlığının ardından onu düşünen birinin çıkmasının memnuniyetini belirten bir edayla konuştu. “Hoş geldin. Nasıl da yorulmuşsundur şimdi. Kendini tehlikelere atarak bu sarp kayaları aşıp da ben biçarenin yanına vardın, eğer buysa güçsüzlük bence yanılıyorsun ey insanoğlu. Kendini bu kadar küçük görme.”
Adam, “Senin fedakarlığının yanında bu nedir ki, sözü bile olmaz. Ben de buradan ayrılmayacağım artık, sana hizmet edeceğim, ömrüm yettiğince bırakmayacağım seni. Sen özgür değilsen kim özgür olabilir ki?”
Promete araya girmek zorunda hissetti kendini, “Dur, daha fazla sözünde ileri gitme, bilmelisin ki söz kimi zaman bu zincirlerinden daha çok bağlar, kölesi yapar sahibini.”
Adam, “Kararımı verdim. Senin iyiliğinin bir karşılığı olmalı iyilik cinsinden.”
Promete, “Ben yalnızca doğru bildiğimin yolunda yürüdüm bunun başka hiçbir şeyle ilgisi yok. Kaldı ki ey insanoğlu senin mantığına uyarak akıl yürüttüğümde de iyilik eğer karşılığında bir şey beklenerek yapılıyorsa satılık bir şeydir. Ben buna iyi diyemem.”
Adam
Sen yalnız cesaretinle, fedakarlığınla değil aklınla da seni cezalandırdığını sanan Zeus’tan kat be kat yücesin Promete.
Promete
Övgülerin için teşekkür ederim fakat Zeus’la ilgili ona ağır gelecek şeyler söylememeye çalış lütfen. Biliyorsun o bu konularda pek anlayışlı sayılmaz. Şimdi ben böyle tutsakken size dilediği kötülüğü yapabilir. Bu beni üzer.
(Promete durur, başını öteye çevirir)
Yine o yaratık geliyor. Şimdi eğer beni biraz olsun seviyorsan uzaklaş buradan. Bunu görmeni istemiyorum, acımı artırma.
Adam
Pis yaratık (eline yerden bir taş alır) şu taşı onun kafasına indireceğim şimdi.
Promete
(Gülümser) Hadi git. Hiçbir taş işe yaramaz, kendini yem etmekten başka bir şey yapmış olmayacaksın. Hadi güle güle. Sizi seviyorum insanoğlu.
Adam
O halde kartala yem olmadan gideyim buradan. Kendine dikkat et kurtarıcı. Görüşmek üzere.
Erkan K.