Kafasını kaldırdığında çevresinde kimsenin kalmadığını gördü. İçi huzurla dolmuştu. Tüm çürüklerin ayıklandığını, en iyisinin geriye kaldığını görmek gururlandırıyordu onu. Binada tek başına dolaştı, her rastladığı aynada boyuna posuna göz attı. Güzeldi ve en iyisiydi.
Patronu kapısının önünden geçerken kapıyı çalıp “görüşebilir miyim sizinle” dedi. “Elbette buyrun,” deyip içeriye davet etti.
“Benimle ne konuşmak istiyordunuz efendim,” dedi.
“Haşa efendim. Sizden bir istirhamım olacaktı,” dedi patron. Sesi titriyordu. Konuşmaya devam etmek için öksürdü, “mümkünse istifa ediyorum. Bu şirkette bana gerek kalmadığını görüyorum efendim.”
“Haklısın ama bir işyerinde en azından bir patron ve bir çalışan olmalı, her ne kadar gereksiz olsanız da bu böyle. O yüzden işe devam. Şimdi çıkabilirsin.”
“Peki efendim.”
İşçi kadın pencereden dışarıyı izlemeye başladı. Martıların birer birer gözden kayboluşunu izledi. “Canınız cehenneme,” dedi yüksek sesle. Kimse duymadı.
Erkan K.